اگر پست هاي قبلي من رو خونده باشين  متوجه شدين كه مطالبي از نشريه

هنرهاي زيستن نوشته بودم. مطالب اين نشريه نه سياسي و نه غير اخلاقي بود.

اما اون رو بدون هيچ دليلي بستن. اما من تا اوجايي كه بتونم از مطالبش براي

شما دوستان مي نويسم تا متوجه مطالب خوب اون بشين.

بسياري از مكاتب باطني، افكار و شلوغي ذهن را مانعي براي درك حقيقت مي دانند. اما به راستي منظور از افكار چيست؟

آيا قصد، زير سوال بردن قوه تعقل انسان است؟

با مطالعه و تحقيق بيشتر و نگاهي عميق تر به منظور اصلي پي خواهيم برد، در واقع آنچه مكاتب، انسان ها را از آن باز مي دارند، مشغوليت هاي ذهني بيهوده، محدود كننده و گمراه كننده است. مشغوليت هايي كه ما را از اصل موضوع دور مي كند، نه تفكري كه ما را به اصل نزديك مي سازد. زيرا كه تفكر نيز خود راهي به حقيقت است و قطعا شنيده ايد كه ارزش يك ساعت تفكر بيش از ساعت ها عبادت است.

آيا افكار مانع شناخت حقيقت هستند؟

جريان مداوم افكار در ذهن، ما را كور مي كند. نمي توانيم فراسوي آن ها را ببينيم. آنها مه ايجاد مي كنند؛ درست مانند غبار نشسته بر روي آيينه كه مانع انعكاس تصوير هر چيز مي شود. غبار بايد پاك شود، شسته شود تا بتواند منعكس كند.

يك پرفسور فلسفه نزد يك استاد ذن رفت و گفت: آمده ام ببينم حقيقت چيست؟

پرفسور كه براي رسيدن به اقامتگاه استاد، سربالايي را طي كرده بود، عرق مي ريخت و به نظر خسته مي رسيد، استاد ذن گفت: بنشينيد، كمي استراحت كنيد. من برايتان چاي آماده خواهم كرد، هر چيزي به جاي خود، پس از آن مي توانيم صحبت كنيم. چاي از حقيقت مهم تر است.

پرفسور نمي توانست باور كند. آيا اين مرد ديوانه است؟ چاي مهم تر از حقيقت است؟ اما استاد ذن حق داشت. منظور اين بود كه شما زياد از حد خسته و انباشته از افكار هستيد

سپس چاي را آماده مي كتد،‌آن را مي آورد و مي ريزد، همين طور به ريختن ادامه مي دهد. پرفسور فنجان و نلبكي را در دست دارد، فنجان پر مي شود و چاي به درون نعلبكي سرريز مي شود،‌ اما او خاموش مي ماند. ولي همينكه مي بيند چاي نزديك است ديگر به زمين بريزد، مي گويد: بس است! چه كار مي كنيد؟ چرا همين طور به ريختن ادامه مي دهيد؟ فنجانم پر است و ديگر جا براي چاي بيشتر ندارد!، و استاد گفت: آن قدر كه به فنجانتان توجه ميكنيد به ذهنتان توجه نمي كنيد. ذهن شما بسيار پر است. در آن فقط اسباب و اثاثيه كهنه و فرسوده مي بينم. آن وقت شما مي خواهيد حقيقت را نير به آن دعوت كنيد؟ بايد فضاي كوچكي براي حقيقت ايجاد كنيد تا بتواند وارد شود.

حقيقت آن مهمان نهايي است. بايد خود را كاملا خالي كنيم و فقط در آن زمان حقيقت به درون مي آيد.

                                                      نشريه ي هنرهاي زيستن

    

تو نشريه ي هنرهاي زيستن مطلبي خوندم درباره ي نگاه ما به موضوعات كه براتون مي نويسم:

نظر تودر اين باره چيست؟ ديدگاه تو در اين موضوع چيست؟تو اين مسئله را چطور مي بيني؟...

شما چه دريافتي از اين سوالات داريد؟ نكته اي در آن مي بينيد كه برايتان جالب باشد؟ به نظرتان اين سوالات بيانگر چه هستند؟ هر كدام از شما بر اساس ديدگاهي كه داريد ممكن است به اين سوال ها پاسخ متاوتي بدهيد گاهي برا ي سوالات به اندازه انسان ها پاسخ وجود دارد. اما مهمترين نكته اي كه در اين سوالات وجود دارد اين است كه    بر نگاه سوال شونده تاكيد مي كند. به عبارتي اعترافي ناخودآگاه در اغلب سوالات ما نهفته است كه مي  دانيم هر كسي بسته به نگاه خود به سوال جواب خواهد داد.به عبارتي هر كدام از ما از يك نقطه معلوم به مسائل نگاه مي كنيم و از همان نقطه آنها را مورد بررسي و تحليل قرار مي دهيم. اما براي مشاهده ي دقيق و در نتيجه داشتن بينش كامل نسبت به موضوعات لازم است از حدود خود خارج شويم و از همه ابعاد به مسائل نگاه كنيم. اين موضوع بسيار مهم است، اينكه نگاه شما از پشت چيست يا از كجاست، عاملي بسيار مهم در تعيين اين است كه چه مي بينيد.

حالا با وجود اين نگاه هاي متعدد، چگونه مي توان پي برد كه واقعيت اصلي چيست؟

وقتي افراد مختلف درباره يك موضوع واحد نظرات متفاوتي ارائه مي دهند ممكن است همه (به نسبت) راست بگوينداما همه ي راست را نگويند. براي دانستن همه ي راست يا به عبارتي همه حقيقت بايد بتوانيم از حدود خود گذر كنيم و از نگاه ها و باور هاي محدودمان فراتر رويم. به قول يكي از بزرگان ديدن كافي نيست. ما بايد ببينيم كه مي بينيم و ديده مي شويم. اين نگاه كامل است.

برگرفته از نشريه ي هنرهاي زيستن شماره ي7و6

چرا بعضي از ما فكر مي كنيم كه خداوند اختصاص به دين و مردم خاصي دارد. مگه ميشه خدا مثلاً مال يه عده باشه ولي مال اون بنده ايش كه تو افريقا به دنيا اومده كه نه مسلمونه، نه مسيحي و... نباشه

در كتاب مقدس خووندم كه : خداوند نزديك است به آناني كه او را مي خوانند.

واقعيت اين است كه هر انساني و بلكه هر موجودي خدا دارد. اما هر دين و آييني راه هاي نزديك شدنش به خدا فرق مي كنه.

و اينم ميدونم كه هر كس از درون و قلب خودش با  راهي كه مخصوص خودشه مي تونه به خدا  نزديك بشه.  آخه خداي مهربون  تو قلب هر موجودي حضور دارد. خداي خوبم راه نزديك شدنه من به تو عشقه. من تنها تو رو مي خوام بدون قيد و شرط.

برام بنويس تو چه جوري به خدا نزديك مي شي؟

پند هاي الهي به يكي از پيامبران الوالعزم

ياد مرا با زبان زنده بدار و مهرم را در دل بپرور. در ميان بندگانم، به اندرز من حكم كن و ميانشان به عدل من قيام كن و درون را از بيماري هاي شيطان شفاده. بيدار بمان و از رحمت من نااميد مشو.

با هر كه مرا تسبيح گويد، مرا به پاكي ياد كن، و با سخنان پاك مرا تقديس كن. مرا در نزد بالش خود بجوي تا همان جا بيابي. با دلي پر از مهر مرا بخوان، كه من از همه ي شنواها، شنواترم و كساني را كه به درگاهم دعا مي كنند، جواب مي دهم. مرا بخوان همچون غريقي اندوهگين كه فرياد رسي ندارد. دلت را برايم پاك كن و در خلوت هايت بسيار يادم باش. آگاه باش كه خوشنودي من در آن است كه به درگاه من اظهار زبوني كني. در اين راه زنده باش و مرده مباش. (مجموعه احاديث قدسي  جلد2)

«چيزها هيچ وقت آنگونه كه هستند، نيستند. آنها همان هستند كه از آنها می سازیم. (جین آنوئیل) 

تا به حال همه ما لحظاتي را تجربه كرده ايم كه در آن با مسائل و مشكلاتي روبه رو شده ايم و گاهاً احساس ضعف، نااميدي، افسردگي و... داشته ايم. در اين شرايط هر كدام از ما برخوردها و واكنش هاي متفاوتي از خود نشان ميدهيم. بعضي از آدم ها فوراً دنبال يه مُسكن مي گردن تا براي مدتي هم كه شده همه چيز رو فراموش كنن و ... راستش را بخواهيد اگر جز اين دسته از آدم ها هستيم، متأسفانه بايد بدونيم كه مسائل زندگي بر ما غالب مي شن و ما مغلوب آنها مي شيم!  اما عده اي هستند كه مي تونن شرايط و وضع موجود رو مطابق ميلشون تغيير بدن.

تا به حال به اين موضوع فكر كرده ايد كه خود ما مسبب خيلي از مشكلاتي هستيم كه برامون پيش مياد؟  

نظر شما در این مورد چیست؟