تو نشريه ي هنرهاي زيستن مطلبي خوندم درباره ي نگاه ما به موضوعات كه براتون مي نويسم:

نظر تودر اين باره چيست؟ ديدگاه تو در اين موضوع چيست؟تو اين مسئله را چطور مي بيني؟...

شما چه دريافتي از اين سوالات داريد؟ نكته اي در آن مي بينيد كه برايتان جالب باشد؟ به نظرتان اين سوالات بيانگر چه هستند؟ هر كدام از شما بر اساس ديدگاهي كه داريد ممكن است به اين سوال ها پاسخ متاوتي بدهيد گاهي برا ي سوالات به اندازه انسان ها پاسخ وجود دارد. اما مهمترين نكته اي كه در اين سوالات وجود دارد اين است كه    بر نگاه سوال شونده تاكيد مي كند. به عبارتي اعترافي ناخودآگاه در اغلب سوالات ما نهفته است كه مي  دانيم هر كسي بسته به نگاه خود به سوال جواب خواهد داد.به عبارتي هر كدام از ما از يك نقطه معلوم به مسائل نگاه مي كنيم و از همان نقطه آنها را مورد بررسي و تحليل قرار مي دهيم. اما براي مشاهده ي دقيق و در نتيجه داشتن بينش كامل نسبت به موضوعات لازم است از حدود خود خارج شويم و از همه ابعاد به مسائل نگاه كنيم. اين موضوع بسيار مهم است، اينكه نگاه شما از پشت چيست يا از كجاست، عاملي بسيار مهم در تعيين اين است كه چه مي بينيد.

حالا با وجود اين نگاه هاي متعدد، چگونه مي توان پي برد كه واقعيت اصلي چيست؟

وقتي افراد مختلف درباره يك موضوع واحد نظرات متفاوتي ارائه مي دهند ممكن است همه (به نسبت) راست بگوينداما همه ي راست را نگويند. براي دانستن همه ي راست يا به عبارتي همه حقيقت بايد بتوانيم از حدود خود گذر كنيم و از نگاه ها و باور هاي محدودمان فراتر رويم. به قول يكي از بزرگان ديدن كافي نيست. ما بايد ببينيم كه مي بينيم و ديده مي شويم. اين نگاه كامل است.

برگرفته از نشريه ي هنرهاي زيستن شماره ي7و6